Bazen bir insanın gidişi, sadece bir kişinin değil, bir kentin, hatta bir halkın kalbinde açılan büyük bir boşluktur. Ferdi Zeyrek’in ani vefatıyla Manisa, sadece bir belediye başkanını değil, bir evladını, bir dostunu, bir yol arkadaşını kaybetti.
Henüz göreve gelişinin üzerinden aylar geçmişti. Ancak bu kısa süre, uzun bir iz bırakmaya yetti. Zeyrek, siyaseti çıkar değil, hizmet için yapanlardan biriydi. Koltuğa değil, halka yaslanan bir anlayışı vardı. Göreve gelir gelmez makam araçlarını tasfiye etmesi, halkın parasını koruma konusundaki hassasiyeti, şeffaflık vaadini hemen hayata geçirmesiyle adından söz ettirmişti.
İnsanlar onu sadece bir başkan olarak değil, bir “iyi insan” olarak anıyordu. Çünkü kibirli değil, alçak gönüllüydü. Uzak değil, yanımızdaydı. Lafla değil, icraatla konuşuyordu. Ve belki de bu yüzden, ölümü sadece bir “vefat haberi” değil, içimizi yakan bir veda oldu.
Ferdi Zeyrek bize şunu öğretti: İyi anılmak için uzun yaşamak gerekmez; içten, adil, dürüst ve çalışkan olmak yeterlidir. Bir insanın arkasından yüzlerce kişinin “İyi ki vardı” demesi, en büyük mirastır.
Cenazesinde yaşanan kalabalık, atılan dualar, edilen teşekkürler onun ardında ne denli büyük bir sevgi bıraktığının kanıtıydı. Siyasi kimliği bir kenarda, insanlığıyla anıldı. Ve belki de bu, bir insanın hayatta elde edebileceği en kıymetli unvandır.
Şimdi geriye, yarım kalmış projeler değil, tamamlanmış bir güven duygusu kaldı. Geride kalan bizlere düşen ise, onun başlattığı dürüstlük çizgisini devam ettirmek, her makamı bir emanet bilerek yaşamak.
Ferdi Zeyrek artık aramızda değil. Ama onun adı, Manisa sokaklarında, bir çocuğun başını okşadığı karelerde, ihtiyaç sahibine ulaştırdığı desteklerde, verdiği sözleri tutan bir yöneticinin hatırasında yaşamaya devam edecek.
Güle güle Ferdi Zeyrek…
Bu şehir seni unutmayacak.
Ve bizler, seni hep güzel hatırlayacağız.