Toplumda sürekli düşünceli, başı önünde veya hüzün sahibi olanları görenlerimiz vardır nadir de olsa. Belki çok dikkat çekmezler, lakin kahkaha atanları, etrafında adam toplayanları daha çabuk fark ederiz nedense? Hele karşı cinstense bu kişi... deyme keyfine... mutlaka bir bahane vardır bu ortamda kalmaya, bu ortamı alevlendirmeye, buralarda malumatfuruşluk taslamaya...Neden hep insan kendi frekansına ama illa da kendi egosunun sürüklediği ortamlara kaçar ve oralarda otlamaya (özür dilerim, oralarda vakit geçirmeye demek istedim) devam eder? Eee atalarımız değil mi “davul dengi dengine...”diyen? Tamam onu anladık da benim kastettiğim başka bir şey.  Hz. Peygamber’in “ben hüzün peygamberiyim” diye buyurduğu gerçek ne demek acaba diye kaçımız düşünmüştür? bilmiyorum ama, peygamberlerin ve onları izleyenlerin otobiyografilerine baktığımızda hepsinin hüzün sahibi, dert sahibi, lay-lom yaşamayan insanlar olduklarını kolayca anlayabiliriz... Mutluluk kılavuzumuzda peygamberlerin sık sık “ benim ücretim Allah’a aittir, size hakikati bildirmekten başka derdim yok” diye muhataplarıyla konuştuklarını biliriz. Onlar canhıraş, sessiz çığlıklarla insanları davet ederken her türlü meşakkati, derdi, hüznü yaşarlar...yani demek istemem o ki hüzün sahibi olmak “peygamberlerin ve onları izleyen yetgin/kamil insanların karakteridir. Tersi ise malumunuz... Yani insanın hayat yolculuğunda iki ana otoban var beden arabasını süreceği. İlki hakikat otobanı, diğeri dünyevi otoban...Şimdi ya onda ya da diğer otobanda seyrediyor veya ne onda ne de diğer otobanda yani iki otobanı bağlayan tali yollarda seyrediyor olabiliriz...Başka bir deyişle; sürekli hakikat yolunda gidemeyebilir, bazen dünyevi(çoğu zaman) bazen ise ikisini birbirine bağlayan ara-tali yollarda gidiyor olabiliriz şaşkınca...Yani bazen doğru yola çıkar, hüzne bürünür, edeple, haddimizi bilerek, dünyanın geçici hazlarına dik-muhalif bir duruşla(salat) acı çekerek ama sekinetle yol alırken, bazen ise hayatı ti..ye alarak lay-lom ve hedonistçe, ego-santrik ve narsistçe yol alırız.. 2) Şimdi her iki yoldan birinde veya ikisinin ara yolunda yol alırken biolojik bedenimizde neler olup bitiyor da bizim duygu-durumumuz ve zihin/gönül yapımız ona göre şekilleniyor bi bakalım? Yani modern Kognitif nörobilimin (İlm-ün-Nefs) verilerinden yararlanarak beyin fırtınası yaparak iflah olmaz, ikna olmaz egolarımızı az-çok tatmin etmeye, onların bizim zihinlerimizi/gönüllerimizi zincirlemesine engel olmaya çalışalım... Yani düşünce boyutunda bile olsa kısa bir süreliğine “bilinç kafesimiz” den kafamızı kainata uzatmaya çalışalım efendim, buyurun... Varoluş aslında sancıyla doğmak demektir. Bu kutsal sancı/hüzün her ne kadar varoluş felsefesinin temel argümanı olsa da bunun nörobiolojik karşılıkları vardır. Mearıc-19 “İnsan muhakkak tatminsiz yaratılmıştır” gerçeği bize bunu haykırır ve Ra’d 28 de: ” Kalpler ancak Allah ile mutmain olur…” ile karşılık bulur. Yani ne demek istiyor Sahibimiz? bunu kısaca açmaya çalışırsak zımnen söylenen şu: Kulum ben senin akleden-kalbini öyle bir sırça-saray hükmünde yarattım ki onun içine iki şey sığdıramazsın, ya beni ya da dünyayı koyabilirsin, beni koyarsan kainatı emrine veririm, dünyayı koyarsan seni terk ederim… Peki akıllı olan insan ne yapmalı? Mutluluk kılavuzumuzda vadedilen bu müjdeden şüphe duymayız, öyle değil mi? Diyelim zanlarımız, şüphelerimiz öylesine güçlü ki, o zaman nörobilimin verilerine bakmaya çalışalım, acaba daha farklı şeyler mi söylüyor insan kalbinin huzuru/mutmainliği konusunda… (DEVAM EDECEK)