Salih kulların birinden şöyle nakledildi: bir zât  Allah Azze ve Celle’ye kırk sene boyunca ibadet etti.  Bir gece içine gelen bir şevkle şöyle dua etti. – Ey Allah’ım! Cennette benim için neler hazırladın, bana göster! Nasip edeceğin güzel hurileri görmeyi arzu ediyorum.! Henüz sözünü tamamlamamışken mihrap ikiye ayrılıp içinden  çok güzel bir huri çıktı. Öyle bir huriydi ki şayet dünyaya çıksa, güzelliğiyle dünyadaki herkesi şaşırtıp fitneye uğratabilirdi.  Bu huriyi gören salih zât ona: – Sen insan mısın yoksa cin mi? Diye sordu. Bu soru üzerine huri de şu beyitleri okudu. Mevlâya niyazda bulundun, bildi senin istediğini Verdi sana umduğunu, kaldırdı senden musibeti Gönderdi  sana, dost olayım diye beni Gece boyunca sesleniyorum eğer duyuyorsan sen beni Bunun üzerine salih zât: – Ey huri! sen kimin için gönderildin? Diye sordu. – Senin için. – Peki benim senin gibi kaç hurim daha var? – Yüz tane. Ve her bir hurinin de yüz hizmetçisi vardır: her hizmetçinin de yüz uşağı var: her uşağında yüz kahyası vardır: Bunları duyunca içini bir mutluluk bürüdü ve merakla şöyle sordu: –  Ey huri! Kendisine benden daha fazla mükâfat verilen biri var mı? –  Ey zavallı! Sana verilen şu mükâfat hayrı az olan şu kimselerin mükâfatıdır ki, Yüce Allah’dan af dilerim, derler, günahları bağışlanır.  Sonra güneş batarken yine Allah’tan Bağışlanmayı isterler, Allah, yine onları bağışlar: Huri sonra şu beyitleri okludu: O Mevlânın öyle seçilmiş kulları vardır ki sevgisi için Seçmiştir onları zamanlardan Kâlû Belâ’da Seçmiştir onları yaratılanları henüz yaratmadan Onlar hikmet ve beyânın emanetleridir.