Haklıydın.
Ama bunun o zaman bir anlamı yoktu tek başına, şimdi de yok. Korkma, şu an iki halin tam ortasındayım!
Olmayacak duaya amin demek kanımda var. Varsın olmasın yine de amin. Bu yüzden uzaklar, bu yüzden aşk, bu yüzden kırılan ışık. Neyse, takılma! Kendimi anlatmaktan daha zor ve daha yaralı bir şey yok. Okuyan da zaten kalmamıştır?
Geçici olmayan, gelip geçici dalgadır ama ben dalga değil denizim. Zaman ve mekanın ötesine geçtiğinde dönüşüyor her şey.... muhabbetin anlamı, hareketin anlamı, durmanın anlamı, susmanın anlamı... değişiyor her şey.
Zaten hep bir arada olmak yalan. Var olduğun değil aslında yok olduğun bir yolculuğa çıkmaktadır gerçek.. Bir takım hâlleri pek de sahiplenmeden yaşamayı öğreniyorum. Yol biterken yolcu olmayı bıraktım artık. Sessiz bir yolculuğu tamamlamış ve inme vakti gelmişti çoktan. Kapıda kalıyor kimlikler, geçmiş geçmişte. Kişi kendisinin kim olduğunu bilmeye, anlamaya, görmeye, kabullenmeye uzak. Fark etmiyor aslında bir yandan da...herkes olması gerekeni olması gereken zamandan olması gereken sebeple yaşıyor. Gerçekten var olman, beni yolun neresinde okuduğuna bağlı aslında.
Düşünmeyi düşünmek şimdilerde, ağır geliyor bana. Uzaktan ne kadar çetin bir iş olduğunu gizliyorum çünkü. Olur olmadık şeylerle bitiriyor beni, tüketiyor yavaş yavaş. Anlayacağın insanı oturup boncuk dizer gibi kelime dizmeye iten sonsuz neden vardır. Başka başka sebeplerden geçebilir insan o masanın başına. Hatta hiç sebepsiz yere de orada saatlerini harcayabilir. Çünkü yazmak, hem asırlardır süregelmiş soylu bir delilik, hem de zamanla mekanın sınırlarını solduracak derecede bir güçtür. Sizleri bu güce davet ediyorum…
Kağıtla kalın, kalemle kalın, insanlığınızla kalın