Bugünlerde aklım çok karışık. Kırkbeşime merdiven dayadığım ve merdivenin son basamağına geldiğim bu günlerde, geçmişte neler biriktirdiğim konusunda kararsızım. Çok düşünmeden yaşadığımı fark ettim son zamanlarda. Bu her hangi bir konu ile alakalı değil. Kendime şiar edindiğim bir huydu içinde bulunduğum durum hakkında düşünüp öyle adım atmak. Bunu ne zaman terk ettiğimi hatırlamıyorum. İstemsizce şekillenen bir hal almış durumda olduğumu fark etmem uzun sürmedi. Beni ben yapan şeyleri terk etmek kendime gelmemi sağladı. Çünkü insan kendisi gibi olmayı beceremedikten sonra var olmasının da bir amacı yok bana göre. Bu yüzden oldu sanırım bu hal. Senin gibi olmayan bir toplumda yaşayınca sen olmaktan çıkarsın. Olsun fark etmek ve eksiği görmekte kazanılmış bir değerdir bana göre. Çünkü hata yapmak değil ama hatalarından ders çıkarmak geliştirir insanı. Her gelişim yeni bir sen olur. Yeni senle tanışıp kaynaşırken daha da gelişirsin, büyürsün… Bu sevmediğim halin temeli düşünmeyi bırakmaktı. Beni asıl rahatsız eden düşünmeyi bırakmak değil de onlara benzemekti aslında. Çünkü düşünmediğin zaman sen yoksun. Senin yerine düşünen kimse o oluyorsun aslında. Bu eski halden sıyrılmak ve tekrar ben olmak için çabalıyorum şu sıralarda. Becerebilir miyim bilmiyorum ama çabalamak zorundayım. Çünkü biliyorum ki düşmanın topu tüfeği değil, dostun bir fiskesi yaralar beni. Yarayı sarmaksa yine dost eliyle olmalı. İşte bu yüzdendir ki düşünmeyi dost yüzünden bıraktıysam eğer, yine dost sayesinde düşünmeye başlamalıyım. Ama düşüncelerin sana ait kalıyorsa eğer, bir kifayeti yoksa dost elinde, düşmanına madara oluyorsun dostun yarasıyla. Olsun buymuş bu bedenin kaderi mi demek lazım? Yoksa isyan edip yakmalı mı gemileri? Ne yaparsan yap yine sarılacağın kucak düşmanın değil, dostun kucağı olacak ya sonunda. İşte o sebeple, yara almamalı dostun fiskesinden. Eğer hakikaten dostsa fiskeyi savuran, o seni güçlendiren bir yara açacaktır. Ve eliyle saracaktır açtığı yaraları. Belki kendimi kandırıyorum yine. Belki bu yalana inanıp gelecekten umut bekliyorum çaresizce. Onu da zaman gösterecek. Bakacağız dost, açtığı yarayı saracak mı, kanatacak mı?