Biraz öz eleştiri…
-Bunu, bizim cenahtan başkası da yapamaz.-
Çuvaldızı kendimize…
İğneyi başkasına…
Buna, istişari eleştiri de diyebilirsiniz.
Doğru olan tanımlama da budur.
Derdimiz, bağcıyı dövmek değil, üzüm yemek.
***
Ana eksen ve temel zeminimiz şu olmalıdır:
Hz. Ömer (ra), hutbe irat ederken bir sahabenin kendisini ikaz etmesi, edebilmesinin vasatının oluşturulmasıdır.
O halde neyi kastediyoruz?
Milliyetçi muhafazakâr kesimi…
Mütedeyyinleri…
İslami değerleri kendine şiar edindiğini iddia edenleri…
Ve cemiyet, cemaat ve tarikatlar de bundan istisna değildir. Esas bunlar, kendilerini sorgulamalılar. Hiçbir mazeret, dava, sorgu vs buna engel teşkil etmez. Etmemelidir de…
***
Malum olduğu üzere, son zamanlardaki tartışmalar da bunun tuzu biberi oldu.
Derdimiz politik bir analiz değildir.
Milliyetçi muhafazakâr kesimin dünyevileşmesi meselesidir.
Kapitalizmin esiri olması meselesidir.
***
Görünen o ki derdimiz sistem değil, pastadan pay almakmış; bunu acı olaylarla gördük.
Görmeye de devam ediyoruz.
Neydi yıllar önce sergilediğimiz tavır, iddia ve davamız?
O halde geriye dönüp hatırlayalım.
Bakınız, neleri tartışıyorduk?
Açık hanımları, mini etekli kızları…
Hatta öyle kesimler vardı ki, imanları bile tartışılıyordu bu tarz hayatı tercih eden hanımların!
Pekiyi ne oldu?
Daha ilk fırsatta bu hanımlarla gezip ilişki kurmayı, evlenmeyi kendilerine şiar edinen meşhurlarımız peydahlanıverdi.
Meğer konu neymiş?
Bu hayat tarzına ulaşılamadığından eleştiri konusu oluyormuş!
Cebimize para, altımıza makam, önümüze makam şoförü konulunca anladık kendi gerçekliğimizi.
Bizim İslam diye bir derdimiz yokmuş. Bizde olmayan şeylerin peşinde koşuyormuşuz da haberimiz yokmuş.
Paranın, kadının, itibarın, makamın, şöhretin esiri olduk.
Bu yüzden, mezkûr kesimden şöhrete erişenlerin ilk yaptığı iş karısını boşamak olmadı mı?
Sonra da kendi mahallesinden olanları tanımazlıktan gelip Beyaz Türklüklerini ilan ettiler.
Beyaz Türklere kendini kabul ettirmekmiş esas sorun.
Fon rezaletinde konu iyice su yüzüne çıktı.
Biz meselenin teknik boyutunda değiliz.
Nasıl yapıldı, kim yaptı; mevzu bu değil bizim açımızdan.
Sorun, içimizde palazlanıp canavarlaşan Beyaz Türk’e dönüşme istek ve arzusunun varlığıdır.
Daha doğrusu ilk fırsatta muhafazakarlıktan müteahhitliğe dönüşülmesi meselesidir.
-Müteahhitliği, bir meslek gurubu olarak ifade etmiyoruz. Yanlış anlaşılmasın. Dünyevileşmeye dikkat çekmeye çabalıyoruz.-
Devam edelim:
28 Şubat dönemi
Başörtüsü zulmü had safhada.
Toplu nümayişler tertip ediliyor.
Kendini başörtüsü davasına adamış görünen kesimden bir kişi, gösterilere katılmayan bir başörtülüye “Biz senin için kavga ediyoruz, neden gösterilere gelmiyorsun, bizimle birlikte hareket etmiyorsun?” ithamında bulunarak kızıyor.
Başörtülü kız şöyle diyor: “Devamlı böyle söylüyorsunuz. Başörtüsü için gösteriler yaptığınızı iddia ediyorsunuz. Sonra da gidip açık kızlarla evleniyorsunuz. Bize de ipsiz, sapsızlar kalıyor. Onun için gösterilere gelmiyorum. Esas sizi protesto ediyorum!”
Pekiyi, kız haksız mı?
Değil tabi ki.
Ne zaman ki Beyaz Türkler sınıfına atladılar (kendileri öyle zannettiler); ilk icraat olarak karılarını boşayıp, meşhur oyuncu, şarkıcı, türkücü, akademisyen ile “seviyeli” ilişkilere girmediler mi?
Ama daha sonra bunların hepsi, kıçlarına tekmeyi yiyip gerçeklerle yüzleştiler.
Veya gerçek bir dönüşümle “Beyaz Türklerden” olmuş gibi muamele gördüler.
Birtakım başörtülüler ne yaptı?
Yine birtakım başörtülüler, aksesuara dönüştürülüp “yukarıları” tırmanmanın aparatı oldular.
Son kertede durum ortada.
Nevzat Tandoğan'ın solcu gençlere söylediği bir söz vardır:
“Oğlum bu ülkede sistem değişecekse bunu biz değiştiririz. Size ne oluyor? Sizin göreviniz, verginizi ödemek ve askere gidecek çocuklar doğurmak.”
Bu, İslami camianın dünyevileşmesi noktasında çok dikkat çekicidir.
Kimin söylediği önemli değildir.
Niçin ve neden söylendiği ve müesses nizamın kapitalizmin emriyle hareket ettiğine delildir.
Bazen düşünürüm: mücadele ederken verilen mücadelenin tadı ve dik duruşumuz, aynı nispette neden artmadı diye.
Demek ki ruhumuz fakirmiş, çölleşmiş bir mefkuremiz varmış.
Hakikaten yokluk ya da kıt kanat geçinirken ki mücadele azmimizi…
Zenginleşince…
Makam ve mevkii sahibi olunca hiç sorgulamadık.
Daha evvel haram diye bakılan birçok şeye -kendimizce- ruhsat verdik.
Şöyle bir savunma ihtiyacını duyduk:
“Bizim aldığımız rüşvet değil. Biz çok acı çektik, bunu hak ettik. Biz paraları komisyon niyetiyle insanî yardım kuruluşlarına yardım için alıyoruz.”
Bu yüzsüzleşmeyi kendi ruh halimize kabul ettirdik.
Solcuların ve Kemalistlerin ucuz adalet ve özgürlük söylemlerine aldırmadan kendimize dönebilmemizin yolu İsmet Özel’in şu sözünde saklıdır diye düşünüyorum: “Senin bulunduğun yerde biri ahlaksızlık yapabiliyorsa, sen de ahlaksızsın demektir.”
***
Biz, bir iddiası olan Müslümanlarız.
Bizim, ciddî bir ahlak sorunumuz var.
“Kurallar işlesin ama bana değil” diyoruz.
Dedik ya çuvaldızı kendimize batıralım diye!
Hocalar, abiler, büyükler, sohbet yerlerinde sürekli Hz. Ömer'den(ra) bahsedip, devlet başkanı olarak hurmanın altında yatan halife diye örnek gösterdiler. Ancak bunu söyleyenler, o makama gelince ilk yaptıkları iş: kuş tüyü yataklar oldu.
***
Bu toprakların kurucu unsuru Türk, yapıcı unsuru İslam'dır.
Ecdadımız ehl-i sünnet merkezli tasavvuf inancına dayanarak bir ahlak medeniyeti kurmuştur.
Ancak geldiğimiz noktada şunu çok net anladık: değişim derken dönüştük; güçlü Müslüman iken zararsız Müslüman olduk.
Bu kanaate nereden vardınız derseniz; biz de şöyle deriz:
Mütedeyyin kesimin (en azından bir kısmının. Nispetine ise siz karar verin!) namazı, orucu, tesettürü, zekâtı, sadakası anlamını yitirmiş, içi boş bir ritüele dönmüş de ondan.
Çünkü kıldığımız namazlar, tuttuğumuz oruçlar Allah düşmanlarının işlerini bozmuyor, yüreklerine korku salmıyor artık.
O halde itiraf edelim: ortada çok büyük bir mesele var.
Hem de öyle böyle değil!
Zira itiraz edecek bir şeyimiz kalmadı.
Velhasıl: Bizler, “İslamî Hikmeti” kaybettik.
Tekrar bulur muyuz?
Elbette buluruz. Yeter ki silkinip kendimize gelelim.
Çok şükür, içimizde hâlâ haramzade olmayan, fon rezaletine bulaşmamış, faiz yememiş, kul hakkına girmemiş samimi insanlar var.
Yeter ki nasuh tövbesiyle nedamet duyalım.
***
Mevzuyu, Osmanlı Padişahı III. Murad Han ait olan "Uyan Ey Gözlerim Gafletten Uyan" adlı ikaz mahiyetteki şiiriyle bitirelim:
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan
Azrâil'in kasdı cânadır inan
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Seherde uyanırlar cümle kuşlar
Dillu dillerince tesbîhe başlar
Tevhîd eyler dağlar taşlar ağaçlar
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Semâvâtın kapuların açarlar
Mü'minlere rahmet suyun saçarlar
Seherde kalkana hülle biçerler
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Bu dünyâ fânîdir sakın aldanma
Mağrûr olup tâc u tahta dayanma
Yedi iklîm benim deyu güvenme
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan

Benim Murâd kulun suçumu affet
Suçum bağışlayup günâhım ref' et
Resûl'ün sancağı dibinde haşr et
Uyan ey gözlerim gafletden uyan
Uyan uykusu çok gözlerim uyan