Ben de bu ülkeye yıllarını vermiş, çalışmış, üretmiş, vergisini ödemiş bir emekliyim.
Bugün Türkiye’de bir emekli, yaklaşık 20.000 TL-40.000TLarası bir maaşla yaşamaya mahkûm ediliyor. Buna “yaşamak” deniyorsa.
Bu kelimelerin anlamını yeniden konuşmamız gerekir. Çünkü bu bir yaşam değil, hayatta kalma mücadelesidir. Nereden başlaşam bilemiyorum !!! Hadi kiralardan başlayalım o zaman.
Kira;
Kira deseniz başlı başına bir felaket. Bir evin kirası veya bir işyerinin kirası emekli maaşını çoktan aşmış durumda. Küçük şehirlerde bile maaşın yarısından fazlası sadece barınmaya gidiyor.
Elektrik, su, doğalgaz vesaire zaruri ihtiyaçlar;
Elektrik, su, doğalgaz, odun, kömür, telefon, internet faturaları yaşam şartlarına göre değil, her geçen gün sanki lüks tüketim yapıyormuşuz gibi kabarıyor.
Gıda mı?
Markete girmek cesaret istiyor. Et, süt, peynir artık emeklinin sofrasında misafir bile olamıyor. Pazara çıkan emekli filesini değil, hesap makinesini dolduruyor. “Bugün hangisinden vazgeçsem?” sorusu her alışverişin ana gündemi.
Sağlık;
Sağlık deseniz, ayrı bir yara. İlaç katkı payları, muayene ücretleri, özel hastanelere mecbur bırakılan vatandaş… Emekli hastalanmaktan korkar hale geldi. Çünkü hastalık, bütçeyi tamamen çökerten bir lüks oldu.
Televizyon kanalları;
Televizyonu açıyoruz: Bir kanalda;
“Ekonomi büyüyor.”
“Refah artıyor.”
“Sabredin.”
Diğer kanalda;
"Ekonomi bitti."
"Refah kalmadı."
"Sabır taştı."
Emekli ne yapsın arkadaş. Emeklinin tenceresi bir türlü kaynamıyor.
Emeklinin cebinde para artık hiç büyümüyor.
Emeklinin sabrı ise tükenmek üzere.
Bu tabloya göz yuman herkes bence sorumludur.
Siyasetçi de, denetlemeyen yetkili de,
fırsatçılık yapan da, bunu normalleştiren medya da…
Emekli bir kere sadaka istemiyor.
Emekli lütuf beklemiyor.
İnsanca yaşamayı hak ediyor sadece o kadar.
Yıllarca bu ülkenin çarklarını döndüren insanlar, bugün “nasıl ay sonunu getiririm” diye hesap yapıyorsa, burada büyük bir adaletsizlik olduğuna inanıyorum. Bu adaletsizlik görmezden gelindikçe, sadece emekli değil, toplumun vicdanı da yoksullaşmaktadır.
Bir ülkenin emeklisi açsa,
o ülkede kimse gerçekten tok değildir.